Bir tekstil firması düşünün. ERP (kurumsal kaynak planlaması) kurulum projesi başlamış, danışmanlar fabrikaya geliyor, ekip toplantılar yapıyor. Ama her kritik karar için genel müdürün kapısı çalınıyor. Genel müdür o gün İstanbul’daysa karar bir hafta bekliyor. Bir hafta sonra toplantı yapılıyor, yeni bir sorun çıkıyor, bu sefer finans müdürü devrede değil. Proje üç ayda bitmesi gerekirken altı aya sürünüyor. Sorun yazılımda değil. Sorun komitede.
Yönetim komitesi, ERP projesinin en tepesindeki karar organıdır. Proje ekibi günlük işleri yürütür; danışmanlar teknik kurulumu yapar. Ama büyük kararlar — hangi süreç değişecek, hangi modül önce devreye girecek, hangi departman ne zaman sisteme geçecek — bu komitenin masasına gelir. Komite bu kararları zamanında verirse proje ilerler. Vermezse ya da ertelerse proje durur. Bu kadar basit.
Peki komite kimlerden oluşur? Genel müdür veya patron mutlaka içinde olmalıdır. Finans müdürü, üretim müdürü ve varsa bilgi işlem sorumlusu da komitede yer alır. Danışman firmanın proje müdürü toplantılara katılır ama oy hakkı yoktur; bilgi sunar, karar vermez. Komite beş kişiyi geçmemeli. Fazla kişi, fazla tartışma demektir. Tartışma çoğaldıkça karar çıkmaz.
Toplantı ritmi projenin nabzıdır. İki haftada bir, sabit bir gün ve saatte toplanılmalıdır. ‘Gerektiğinde toplanırız’ yaklaşımı işe yaramaz. Proje ekibi karar beklerken duraksıyor, danışmanlar saat dolduruyor, maliyet artıyor. Sabit toplantı takvimi kurulunca ekip de biliyor: bu haftaki sorunları iki Salı sonraki toplantıya kadar hazır edeceğim. Bu disiplin tek başına proje hızını ciddi ölçüde artırır.
Gündem de en az toplantı kadar önemlidir. Toplantıdan en az iki gün önce proje müdürü gündem listesini komite üyelerine faksla veya e-postayla gönderir. Her gündem maddesinin yanında şu bilgi olur: bu madde bilgi için mi sunuluyor, yoksa karar mı alınacak? Bilgi maddelerinde üyeler önceden okur, toplantıda sadece soru sorar. Karar maddelerinde ise tartışma yapılır ve toplantı bitmeden karar yazıya geçirilir. ‘Düşünelim, bir daha konuşuruz’ cevabı kabul edilmez; ertelenen her karar projeye para olarak geri döner.
Komitenin en büyük hatası durum dinleme organına dönüşmesidir. Proje müdürü gelir, slayt gösterir, ‘bu ay şunları yaptık’ der, herkes dinler, toplantı biter. Hiçbir karar çıkmaz. Bu toplantı değil, brifingtir. Yönetim komitesi brifing için toplanmaz. Karar için toplanır. Toplantı gündeminde en az iki somut karar maddesi olmalıdır. Karar maddeleri yoksa toplantı iki haftaya ertelenir ve proje müdürü hazırlığını tamamlar.
Karar yetkisi de net çizilmelidir. Proje ekibi hangi kararları kendi verebilir, hangilerini komiteye taşır? Bu sınır baştan belirlenmezse her küçük mesele yukarıya çıkar, komite zamanı boşa harcanır. Genel kural şudur: bütçeyi veya takvimi etkileyen her karar komiteye gelir; sadece teknik uygulama detayları proje ekibinde kalır. Örneğin hangi sunucu alınacağı teknik karardır, proje ekibi verir. Ama hangi departmanın sisteme üç ay sonra değil altı ay sonra geçeceği iş kararıdır, komite verir.